segunda-feira, 18 de fevereiro de 2013

Caminante.




Oh caminante de senderos perdidos,
de pies descalzos,
de penas recordadas al andar.
Oh hijo de hombre tan sufrido,
las piedras calientes queman tus pies,
y en ellos abren llagas de dolor.
Oh hijo pródigo,
que te dejaste llevar por la pasión,
aquella que te hizo caer en tentación,
estás andando tus caminos, 
tus destinos,
tus castigos,
te estás desangrando en cada paso,
en cada latido,
en cada lucha por llegar.
Caminas y caminas,
corres y te desangras,
¿Dónde vas?
¿Vas para tu casa?
¿O, vas a saldar tus culpas?
¿Por qué no te detienes?
Descansa!
Detente!
bebe agua y respira profundo,
limpia las llagas de tus pies descalzos,
sécate el sudor de la frente,
y si bien te sientes,
continúa!
Sólo andando se hacen caminos.
Sólo pecando nos arrepentimos.

domingo, 27 de janeiro de 2013

Qué mujer te ha sembrado un jardín?



Qué mujer te ha sembrado un jardín? 
Qué mujer te ha amado más que yo?
Yo, la que te sembró flores para que seas feliz, 
entre ellas violetas, gardenias y rosas,
entre ellas ilusiones maravillosas.
Mis manos mugrientas de tierra roja, 
cavaron fosas acogedoras,
para recibir las raíces delgadas,
de mis ilusiones contigo soñadas.
Las flores felices de ser trasplantadas,
soñaban un día por ti ser cuidadas,
recibir la fuerza de tu voz,
la luz de tos ojos haciendo canción.
Hoy sólo quedan esas ilusiones,
de caminar contigo por muchos rincones,
de tejer un canto a nuestro destino,
y hacer que la vida cobre sentido.
Entonces hombre maravilloso, dime:
 Qué mujer te ha sembrado un jardín?

quinta-feira, 24 de janeiro de 2013

 Por Andrea Sotto. PTI-Foz do Iguaçú PR-BR. 
Sin necesidad de "inventarme" moldes, 
con mi autenticidad y espontaneidad 
de "improvisación" para zafar en esta vida loca y apasionada,
 digo y escribo lo que siento tal y como me sale.
 La escritura es la única arma que me llevó a 
encontrarme conmigo misma. Y por ello,
 YO ME AMO y a partir de eso puedo amar a los demás! ♥



domingo, 20 de janeiro de 2013

Ava Guarani ñembyasy.



Poema original em Guarani-Paraguay.
Mamo  piko  oho  opyta  upe  sa’y  hovyû ,
hovyû  ombosa’ýva  umi  ka’aguy,
ha  umi  ka’aguy  piko  mamo  opytapa?.
Péinako  ra’e  ou  kuimba’ekuéra,
ipopekuéra  pumbyru  opararã  vaíva,
haimbéva  kyséicha, 
yvyramata  mataitére  oikytî  ha ho’a.
Umi  tajy  porãite yvýpema oîme,
ijaisy otyky ha’ete niko hesay,
ha  umi  Kurupayty  hopehývaicha  oñeno,
yvy  árima oîme oka’upáma  umi hogue.
Upe  yvy  oñembyasy,  osapukái  kirirîháme,
hasy  chupe  umi  yvyra  rapo,
ojasurúva  hetepy ha  hi ángape,
ñoatîetáicha   oikutúva  hekove.
Opívoma  opyta  umi  ka’aguy  porãite,
ha’eténde  akokuehe  porãme omotenonde,
ko’ãga  avavevéma  ohecharamõ ichupe,
Ko’ãga  opytáma  hendague. 


Traducción en español.  Lamento de un aborigen.
Dónde fue a parar el color verde,
verde que pintan los bosques,
Y esos bosques, dónde fueron a parar?
habían venido unos hombres,
en sus manos un aparato de sonido molesto,
filoso como un cuchillo,
a los árboles desde las bases cortaron y cayeron.
Esos lapachos tan bellos ya están en el suelo,
les gotea la sabia cuan si fuera sus lágrimas,
y los kurupay como somnolientos se acuestan,
ya están sobre la arena ya sus hojas han muerto.
La tierra se lamenta, grita sin ser escuchada,
le duelen las raíces de los árboles,
que se introduce en  su cuerpo y alma,
como espinas que hincan su vida.
Desnudos quedaron esos bosques tan bellos,
pareciera que fue ayer que se adelantaban a la belleza,
ahora ya nadie los admira,
ahora ya sólo su lugar queda.

Tradução ao protuguês. Lamento de um aborígine.
Onde é que foi o  verde
o verde que da cor á floresta,
E essas florestas, onde eles vão?
Uns homens chegaram,
em suas mãos um aparelho de som irritante
afiada como uma faca,
para cortar as árvores desde o  chão e eles  cairam.
Estes ipês tão bonito já etsão no solo,
começaram a pingar sua  sabia como suas lágrimas,
aqueles Kurupay como se tiveram sono estão no chão,
já na areia,   suas folhas morreram.
A terra  chora, chora sem ser ouvida,
a machuca as raízes das árvores,
que entram no seu corpo e alma,
como espinhos que a  ajoelham sua vida.
Com nudezficaram essas florestas que foram tão bonitas,
Parece que foi ontem que veio para a frente a beleza,
agora ninguém admira,
agora, deixado sozinho em vez.


sexta-feira, 18 de janeiro de 2013

Extrañarte.


Extrañarte es mi condena
es atarme las manos con frías cadenas,
borrar del cielo todas las estrellas
robar el color de las flores más bellas.
Es querer gritar con la voz apagada
querer navegar en aguas acabadas,
cruzar el desierto con los pies descalzos
vivir en un sueño sin nunca alcanzarlo.
Es buscar un tesoro nunca encontrado
borrar de la piel un dibujo tatuado,
gritar a los cielos sin ser escuchado
creer en el amor con el corazón destrozado.
Mirar hacia el cielo y sentirse preso
limitar a los vientos en un corto trecho,
extrañarte es, aguantar y llorar
es morir cada segundo cuando tú no estás.

Dedicado a Rafael Clabonde.


E eu que falei mil vezes "...não vou me apaixonar...", que coloquei  uma barreira grande para não deixar passar nenhúm sentimento, eu que lutei contra meu próprio coração para não ter uma nova ilusão. Estava fechada, mas também desorientada.
 Então chegou ele na minha vida, sim ele, Rafael; que veio no meus dias a romper toda essa barreira e esse rancor. Que veio no meus dias a lotarme de amor e bons sentimentos, já não consegui escapar daquilo que tanto temía, me apaixonar por ele. 
Quando o conheci, eu chegava da faculdade e quando tentava abrir a porta da minha casa vi a um menino lutando com o ar (ou séi lá achei engraçada a situação), me aproximei a ele e sem saber bem porque começe a tirar fotos dele nessa situação, logo fui falar com ele. Nossa ele falava muito rápido! e com sotaque paulista, tentava me concentrar para entender o que estava falando, mas o encanto desses olhos verdes marvilhosos me cativaron e já não ouvía nada. 
Desde aquele dia, o pimeiro, começe a conhece-lo a cada dia aprendia alguma coisa nova com ele, a magia das suas palavras, a calidez do seus braços. Acada dia ele tornava-se meu todo, meu mundo. 
Um menino lutador, entregado, justo e valiente, esse menino que tanto preciso do meu lado, asim mesmo é ele. Mas as vezes é tão chato, uffff mais chato que ele não tem, mas é mais lindo ainda nessa situação. Cuando a gente se separava por motivos de viagems para nossas cidades eu ficaba com muitas saudades, mas esperar o momento de vê-lo de novo me trouxe de novo aquela coseguinha na barriga.
 Hoje a gente está separada por 279 km, mas continuo com a esperança de tê-lo perto de mim daqui a pouco. 
A gente tem uma prova muito grande meu amor, e eu já te falei "me mostre o caminho e eu andarei por ele", não tenho dúvidas do que vc significa para mim e estou disposta a correr qualquer risco sempre do seu lado, claro. Só quero que vc saiba que eu TE AMO, que vou apoiar vc sempre e que sempre estarei para vc. Sou louca por ti meu bem, e aqui estou te esperando.


quinta-feira, 17 de janeiro de 2013




Quiero seguir siendo parte de ti,
Quiero en tu calor mi amor descubrir,
Quiero seguir siendo ésta loca,
Que se sacia en tus labios,
Que se pierde entre tus sábanas,
Esta loca que te adora,
De ambiguos sentimientos de odio y amor,
Pues amándote te mato y muero yo.
Es tu cuerpo una droga,
Son tus besos, tus manos
Tu temple, tus ojos de sucias miradas,
Tu fuerza accionada sobre mí,
Tus manos que sujetan mis ansias,
Tus caderas que clavan,
Tu sudor que suda
Tu placer que mata.
Tu lengua que envenena mi boca,
Tu cuerpo que me sofoca.
Quiero seguir siendo parte de ti,
Esa que te hace falta cuando vienes junto a mi,
La que no te deja dormir,
 La que se siente en ti,
La loca, psicópata, esa!
La que siempre espera por ti.




Te amaré, aunque la luna deje de brillar
aunque las estrellas desaparezcan
te amaré, aunque el cielo deje de ser azul
aunque las tinieblas nos avancen
aunque las montañas se derrumben
y la nieve se derrita
te amaré, aún después de la muerte
te amaré, aunque estés lejos
aunque tengas otro amor
aunque el sol pierda calor
aunque ya no exista una canción.
Te amaré, aunque me arranquen el corazón
y muelen los huesos
te amaré, hasta cuando todos dejen de amarte
te amaré, por toda la eternidad
estés aquí o allá,
te amaré!

Hacerte una poesía.





‘’...No me queda más que hacer,
que hacerte una poesía...”
No me queda más que escribir
porque palabras no salen de mi boca
tanto tiempo sin ti
hace que mi alma sufra como loca.
No me queda más que escribir
porque el silencio de yuyos abunda
dejando en trizas al amor
que sigue esperando por vos.
No me queda más que escribir
porque me sobra la cobardía
aquel temor de enfrentarte
y decirte que eres el amor de mi vida.