domingo, 19 de outubro de 2014










Lá na frente,
lá na frente eu vejo caminho demais,
muito ainda para caminhar.
Lá na frente eu já não vejo,
alguns erros, algumas incertezas,
algumas trevas. 
Lá na frente eu não vejo no caminho,
aqueles cacos de vidro, aqueles espinhos,
durezas do destino.
Eu vejo sim, lá na frente,
sabedoria  ao saber caminhar,
esquivas não sentimentais.
É o que eu vejo lá na frente,
mas agora é hora de aprender,
para nunca voltar lá atras!

quarta-feira, 1 de outubro de 2014

Sueños.

 



Sueños visitan mis noches,
uno bueno para dos malos,
recuerdos,
días y tormentas que ya pasaron.
El pasado se hace presente
para luego desaparecer cuando despierte,
como queriendo simplemente,
hacerme recordar,
cada camino caminadao,
para que en días de cansancio no decaiga!
Sueños profundos, 
profundos sueños,
dejan siempre una intriga,
cuándo volverán a visitarme? 

terça-feira, 30 de setembro de 2014

Farzas







Fingen las lenguas y los ojos de brilo falso,
fingen los abrazos,
fingen los lazos ser más fuertes que la distancia,
fingen las promesas falsas,
de amistad,
de amor,
de fidelidad y buenos deseos,
finegen las sonrisas,
fingen hasta las ironías.
Diplomacía hipócrita,
disfrases en un vaiven, 
teatro de la vida,
circo de mil fantasías,
fuera tu espíritu de moneda!
de dos caras,
de mil guerras! 
Finjo no perceber que fingen,
mientras tanto me alejo,
a pasos de hormiga,
chiquitos,
perro firmes,
sin vuelta atrás!

quinta-feira, 18 de setembro de 2014

Seja










Seja linda,
frágil como uma flor,
seja lua e sol,
seja amor!
Seja entrega,
companheira,
conselheira,
seja amiga,
irmã,
seja leto pra posar!
Seja tudo isso,
mas não deixe de lutar,
não se deixe humilhar,
aprisionar,
não se retraia,
não chore de pena,
chore de alegria,
sorria!
Seja puta,
seja louca, livre!
Seja tudo,
tudo seja,
mas não seja fundadora
de um machismo ao inverso!
É contra isso que lutamos,
não queremos desigualdade
de direitos,
de conceitos,
queremos só ser um meio,
meio de um!

domingo, 7 de setembro de 2014

Bipolar.




Soy poesía sin pulir,
salvaje aunque a veces sutil,
solitaria mismo que acompañada.
Libre,
mis pensamientos vuelan al viento,
como mis deseos navegan por tu cuerpo.
Carnívora,
de esas palabras que te corroen,
de esas miradas que envuelven.
No te acerques tanto,
tampoco te vayas lejos,
no preguntes nada,
aqui me tienes sin saber que hacer,
improvisando.

segunda-feira, 25 de agosto de 2014

25 de Agosto: día del Idioma Guarani.




Guarani ñe'ê, guarani re'ê.
Ndévepe akañy ha ajejuhu,
nendive aveve mombyry,
oveveháicha umi panambi rory,
oveveháicha umi pykasu.
Ndévepe ajuhu che kunu'u,
ajuhuháicha avei mbrayhu,
ajuhuháicha temiandu.
Rogueraha che ndive opa ára,
ha opa pyharé,
aguerahaháicha chendive ava rapokue. 
Pohã ñana, 
mborayhu ka'aguýre,
ha rory umi imymbáre.
Ndé niko hina,
ko yvy apé ome'êvaekue chéve apytépe,
pe iporãve mba'évai,
pe ahayhuve mba'évai apytépe,
che ñe'ê porãite!

quarta-feira, 20 de agosto de 2014

Exilio.


Abro los ojos,
todo comienza a vivir, a llorar y a reir.
Las aves cantan por la mañana y parece lindo,
las cosas andan por los andenes de un tren, 
que corre en círculos sin fin ni princípio.
El hilo del infinito se enredó en la abusurda monotonía, 
de hacer siempre lo mismo.
Lo veo en tus ojos, lo veo en los míos. 
Las conversaciones con otros ya no tienen sentido, 
así como un abrazo, así como el cariño.
Porque nosotros vivimos más allá de lo humanamente permitido.
Eso cuesta caro,
como para un exiliado pagar un exilio.
Esta separación de mundos es un paraíso, no hay dudas,
ante vivir en una sociedad moderna que miente,
traiciona, se consume a ella misma en una falsedad de sentimientos.
Este exilio es nuestro idilio, 
aquí las cosas tienen sentido, 
aquí las sonrisas y abrazos no tienen precio pero sí valor,
la sinceridad es como un espejo,
y la verdad tolo lo soluciona. 
Aquí todo es verdadero y recíproco,
abnegado,
así lo veo yo, así lo ves tu,
así al menos intentamos verlo.

quinta-feira, 20 de março de 2014

Guerra.



Dentro de mi misma, una guerra.

No sólo con dos rivales, sino decenas.
Traté de muchas formas de impedir esta crisis,
mi cerebro intentó mediar sentimiento-razón
pero sólo pudo encontrar pura confusión.
Mis extremos estaban cada vez más cerca, 
uno al lado del otro, 
el muy muy estorbaba al ni tan tan,
mientras mi cabeza era el depósito de los daños.

Quise abrazar al mundo para que mi mundo no desintegre,

me di cuenta de que mis brazos eran demasiado cortos,
cortos pero capaces de mucho, no de todo.
La tibieza en mis acciones dejaron hipotérmicas algunas regiones,
el centro de mis atenciones, el sur de las emociones,
más que nada el norte de mi autoestima.
En el este y oeste, seguidamente un ring de lucha,
armada y tempestuosa,
la ira quiso terminar con mi valentía,
mientras mi miedo se escondía en la platea.
El embajador de mis regiones,
de mis culturas y religiones yacía en un rincón de su barco,
viendo impotente venir un naufragio.
El viejo rincón de los recuerdos abrazaba su baúl,
para que la tempestad no le haga olvidar,
atesoró los mejores momentos y prometió llevarlos consigo,
en la salud y en la enfermedad,
en la riqueza y en la pobreza.
Cada parte lucha por sus intereses,
olvidando que forman un todo,
que uno no es nada sin otro,
olvidando la física con sus leyes de equilibrio.
La guerra sigue, muchas cosas murieron,
la confianza perdió parte importante de su batallón,
su antónimo fue el asesino,
impulsado por la verdad que destapó los ojos de la justicia.
La alegría fue enterrada en el fondo del mar por la precausión,
que se juntó con la esperanza en un batallón.
La amistad se hizo invisible pero tactible,
y mi paz está buscando calmar a todas las partes,
mi yo egoísta intenta lavar el cerebro de mi ingenuidad,
pero ahi vienen las ilusiones a capturarla.
El amor por su parte es el que más sufre,
sentado en un bar, bebiendo agua ardiente,
no tiene cabida en ninguna pelea,
nadie quiso luchar contra el amor, ni la mentira,
ni el egoísmo, ni mismo la maldad.
El bombardeo echo taquicardia,
el desespero derramado en lágrimas,
la fe escondida detrás de sonrisas, que mismo tímidas
ahí siguen esperando por el fin de esta guerra.

segunda-feira, 17 de fevereiro de 2014



Cada una tan especial. Cuando nos juntamos cada una con su tema, una pesadea, otra llora, una queire cantar y la otra bailar. Cada una chata como solo esa UNA sabe serlo. Amo saber que en ustedes encuentro un puerto seguro, que una me va a dar consejos, otra va a odiar conmigo, otra llora conmigo y una simplente destapa una cerveza diciéndome "nada que una bien fría no solucione". Amo que sean parte y amo ser parte de cada cambio de nuestras historias y festejar los NEXT que gritamos cuando estamos de SACO CHEIO! Amo saber de que el mejor remedio LEJOS para la tristeza, el odio, la rabia y todos esos sentimientos contradictorios y fastidiosos que trae consigo nuestro ser ciclotímico ES PODER CONTAR CON SUS ABRAZOS!
En foto: Nathalie Danrée- Pamela Vázquez- Florencia Richini- Luciana Franchi- Anabel Albornoz- Kadia Peralta.

Día del amor.





Todo el mundo se ama, 
viva el amor en la ciudad. 
Felices los vendedores de rosas, 
felices los dueños de restaurantes,
felices los dueños de los moteles.
El bichito cínico del amor,
sólo pica una vez al año 
y con efecto de 24 hs apenas.
Vivan los solitarios que en ese día sufren,
sin salir a la calle porque, el shopping, el super, 
el bondi, las calles están adornadas con los malditos corazones rojos!
Viva el que se quedó en casa tapadito/a
viendo peliculas y comiendo helado.
Feliz de la mujer que hoy no fue golpeada,
pero sufre de violencia el resto del año.
Feliz del boludo que hoy me va a regalar algo,
que me va a llevar a una cena romántica, 
endeudándose por un año,
sólo para pagar CAPRICHOS.
Feliz de la mujer que pasó el día 
en la peluquería, poniéndose gata,
para terminar despeinada y destruída en el cuarto de un motel.
Viva el amooor! 
Viva la fila en los moteles, las reservas,
el "shampein"(jajaja).
Viva el glamouuur, aunque mañana
no tengamos nada que comer. 
Vivan las ganas de hacer el amor colectiva,
viva el sentimiento contagioso,
viva el 14.02, ohh amoor!




Toma mi mano,
antes de que se conviertan en alas.
Bebe mi agua,
antes de que se salen con lágrimas.
Mira mi rostro, antes de que me vaya.
Grita al amor, no lo dejes en tu alma.
Viveme hoy, talvez sea tarde mañana!



Vou embora ao horizonte do teus olhos,
me perdendo um pouco no movimento, 
das tuas mãos brincalhonas, 
da tua língua perigosa.
Vou embora sem ter certeza da volta,
prefiro mil vezes me perder, 
a ter que me achar sem você.