Poema original em Guarani-Paraguay.
Mamo piko oho opyta
upe sa’y hovyû ,
hovyû ombosa’ýva
umi ka’aguy,
ha umi
ka’aguy piko mamo
opytapa?.
Péinako ra’e
ou kuimba’ekuéra,
ipopekuéra pumbyru
opararã vaíva,
haimbéva kyséicha,
yvyramata mataitére
oikytî ha ho’a.
Umi tajy
porãite yvýpema oîme,
ijaisy otyky
ha’ete niko hesay,
ha umi
Kurupayty hopehývaicha oñeno,
yvy
árima oîme oka’upáma umi hogue.
Upe
yvy oñembyasy, osapukái
kirirîháme,
hasy chupe
umi yvyra rapo,
ojasurúva hetepy ha
hi ángape,
ñoatîetáicha oikutúva
hekove.
Opívoma opyta
umi ka’aguy porãite,
ha’eténde akokuehe
porãme omotenonde,
ko’ãga avavevéma
ohecharamõ ichupe,
Ko’ãga opytáma
hendague.
Traducción en español. Lamento de un aborigen.
Dónde fue a parar
el color verde,
verde que pintan
los bosques,
Y esos bosques,
dónde fueron a parar?
habían venido
unos hombres,
en sus manos un
aparato de sonido molesto,
filoso como un
cuchillo,
a los árboles
desde las bases cortaron y cayeron.
Esos lapachos tan
bellos ya están en el suelo,
les gotea la
sabia cuan si fuera sus lágrimas,
y los kurupay
como somnolientos se acuestan,
ya están sobre la
arena ya sus hojas han muerto.
La tierra se
lamenta, grita sin ser escuchada,
le duelen las
raíces de los árboles,
que se introduce
en su cuerpo y alma,
como espinas que
hincan su vida.
Desnudos quedaron
esos bosques tan bellos,
pareciera que fue
ayer que se adelantaban a la belleza,
ahora ya nadie
los admira,
ahora ya sólo su
lugar queda.
Tradução ao protuguês. Lamento de um aborígine.
Onde é que foi o verde
o verde que da cor á floresta,
E essas florestas, onde eles vão?
Uns homens chegaram,
em suas mãos um aparelho de som irritante
afiada como uma faca,
para cortar as árvores desde o chão e eles cairam.
Estes ipês tão bonito já etsão no solo,
começaram a pingar sua sabia como suas lágrimas,
aqueles Kurupay como se tiveram sono estão no chão,
já na areia, suas folhas morreram.
A terra chora, chora sem ser ouvida,
a machuca as raízes das árvores,
que entram no seu corpo e alma,
como espinhos que a ajoelham sua vida.
Com nudezficaram essas florestas que foram tão bonitas,
Parece que foi ontem que veio para a frente a beleza,
agora ninguém admira,
agora, deixado sozinho em vez.

Nenhum comentário:
Postar um comentário